vrijdag 17 november 2017

Zwijmelen op Zaterdag: World Gone Mad

Omdat de lievelingsband van mijn dochter een nieuw nummer uitbracht 'moet' ik vandaag van haar de zwijmel aan Bastille wijden. 

Komt-ie dus...: 




vrijdag 27 oktober 2017

Zwijmelen op Zaterdag: One More Light

Vanmorgen liet Janneke me een nummer horen van Linkin Park.
Het nummer is een maand geleden uitgebracht, na de dood van zanger Chester. 
Het nummer raakte me. En gek genoeg komt muziek vaak heel toepasselijk op je pad op het moment dat er dingen spelen in je leven of (voordat mensen zich onnodig zorgen om mij gaan maken) in het leven van mensen om je heen.
Voor Janneke gewoon een nummer: 'Mam, ik heb een mooi nummer voor de Zwijmel'. 
Voor mij heel bijzonder: Hoe weet ze hem juist vandaag uit te kiezen?!

One More Light van Linkin Park.
Voor degenen die deze week geen lichtje meer zagen. En voor iedereen die de komende week een lichtje nodig heeft.
De boodschap die ik uit dit liedje haal, naast woorden van troost voor mensen die iemand hebben verloren: Hoe rot je je ook voelt, hoe rot het leven er ook voor je uit ziet, er is altijd iemand die om je geeft. 








Should've stayed. Were the signs I ignored?
Can I help you not to hurt anymore?
We saw brilliance when the world was asleep.
There are things that we can have but can't keep.

If they say...
Who cares if one more light goes out?
In the sky of a million stars,
It flickers, flickers.
Who cares when someone's time runs out?
If a moment is all we are,
Or quicker, quicker.
Who cares if one more light goes out?
Well I do.

The reminders pull the floor from your feet.
In the kitchen, one more chair than you need, oh.
And you're angry. And you should be. It's not fair.
Just cause you can't see it doesn't mean it isn't there.

If they say...
Who cares if one more light goes out?
In the sky of a million stars,
It flickers, flickers.
Who cares when someone's time runs out?
If a moment is all we are,
Or quicker, quicker.
Who cares if one more light goes out?
Well I do.

I do...

Who cares if one more light goes out?
In the sky of a million stars,
It flickers, flickers.
Who cares when someone's time runs out?
If a moment is all we are,
Or quicker, quicker.
Who cares if one more light goes out?
Well I do.
Well I do.

vrijdag 20 oktober 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Mooi

Wie had dat gedacht...
Dat mijn vriendin Kleine Tas en ik nog eens zouden zwijmelen bij Marco Borsato.
Vorig weekend gebeurde dit toch echt.

Omdat de vooruitzichten zo mooi waren, besloot ik vorige week naar ons vakantiehuisje te gaan.
Mr.C. ging een avondje stappen (naar de Rimpeldisco... de naam alleen al :-))))) ).
Dochterlief ging uit logeren. Jip en ik dus naar ons huisje. En omdat we daar nog een bedje over hadden leek het me leuk om Kleine Tas uit te nodigen. En ze kon zowaar zomaar een weekendje overkomen.
En wat hebben we genoten!!! Zo gelukkig zijn... Het weekend was echt een cadeautje.

De zon, de natuur, fietsen (half oktober in je hemdje!), de tuin, de herfstkleuren, het strand, lekker eten, goedkope maar onwijs lekkere wijn (special import uit Duitsland), mijn versgenaaide kussentjes met het onwijsleuke stofje, de heerlijke gesprekken, vriendschap. En dus ook van dit liedje van Marco Borsato. Want wat is het waar voor ons, wat hij zingt.
Want hoe mooi kan het leven zijn... Het is maar hoe je kijkt. Jij bent net zo rijk... zo rijk als je je voelt.
Nou ja, de plaatjes (collage gepikt van Kleine Tas) zeggen misschien meer dan worden.




En leuk ook dat Jip en Kleine Tas ook gespreksstof samen hadden. 
Ik was bang dat hij het niet leuk zou vinden met twee van die ouwe mutsen in het huisje, maar het bleek dat Jip en Kleine Tas ontzettend veel raakvlakken hadden als het om muziek (Metal) gaat. 
Leuk om te horen en te zien. 

We zwijmelden dus, bij een bakkie koffie in de tuin op het fijnste plekje op de aarde, bij dit mooie nummer van Borsato. Maar over een paar weken staan we hopelijk met zijn allen weer ouderwets te rocken op Rammstein hoor. Dat voelt stiekem toch iets comfortabeler dan bekennen dat dit nummer toch wel heel erg mooi is ;-). 







vrijdag 29 september 2017

Zwijmelen op Zaterdag: I'm in the mood


Ooit had ik een album van John Lee Hooker.
Geen idee hoe ik eraan kwam.
Maar ik draaide het vaak. Ik vond het zulke mooie muziek.
Toen mijn toenmalige liefde en ik uit elkaar gingen, ben ik dus ook deze cd kwijtgeraakt.
En gek genoeg heb ik het nooit meer vervangen voor een nieuw exemplaar.
Enne... in het zwijmeloverzicht bij Marja zag ik dat John Lee Hooker nog nooit een plekje heeft gekregen in de zwijmelrubriek. Schande!

Bij deze rechtgezet!

zaterdag 23 september 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Proud Mary

Hoe wij rollen...

Het nieuwe schooljaar draait nu een paar weken. Voor mijn zoon, voor mijn dochter en ja, ook voor mij :-).
Hoe wij rollen? Tijd voor een update.

Jip...
Die rolt goed!
Op 24 augustus hoorden we eindelijk dat hij op 26 augustus mocht gaan beginnen op de koksopleiding. Wonder boven wonder hadden we ondanks de problemen bij Van Dijk (de landelijke schoolboekenleverancier) de boeken die Jip nodig had binnen een paar dagen in huis. Toen ook de messenset en de kleding binnen was mocht hij ook aan de praktijklessen mee gaan doen.
En wat een fijne school is het! Dichtbij, een mooi pand, klein en overzichtelijk. Zo'n school waar alle docenten alle leerlingen nog bij naam kennen. Waar vind je dat nog?
We hebben ook vandaag te horen gekregen dat Jip een hele toffe stageplek heeft! Een restaurant, hier in de stad, waar alleen gewerkt wordt met streekproducten. Beter voor de diertjes (hier ligt nog een conflict... als vega-moeder) en beter voor het milieu.  Dat spreekt mij wel aan!
Van de mentor hebben we een al de eerste feedback gehad: Jip is binnen een paar weken al gegroeid in zijn rol als kok. En hij weet ontzettend veel zei de mentor. Leuk om te horen. En man... als ik thuis zijn snij-skills zie... wat ben ik zelf dan toch een prutser.

Janneke... Die gaat ook lekker.
Even een zijstapje.
Er zijn twee mannen in mijn leven waarbij ik altijd heel blij ben als ik ze zie. Dat is natuurlijk mijn lief en de andere is M.
M. is de snelste man in onze loopgroep.
Als we met de groep lopen, dan spreken we vaak van tevoren af tot welk punt de voorste loopt.
Als de voorste bij dat punt is, keert hij om, en loopt terug om de achterste loper op te pikken. Het zogenaamde stofzuigersysteem. En omdat M. dus altijd als eerste terugkeert, en ik meestal een beetje achteraan sukkel, ben ik altijd blij om hem te zien. Want hoe sneller hij loopt, hoe minder ik hoef te lopen. Nou ja, waarom dit verhaal? M. en ik spreken elkaar niet zoveel omdat we dus nooit naast elkaar lopen. Ik had dus géén idee dat hij gymleraar was bij Janneke op school, dus ik was aangenaam verrast toen de mentor van Janneke dus M. bleek te zijn. Ik heb wel het idee dat ze in goede handen is dit jaar.
Voor Janneke is een belangrijk jaar gestart. Ze moet keuzes maken. Profielkeuze. Beroepskeuze. Maar ook de keuze waar ze volgend jaar in 4 Mavo naar op reis gaat :-).

En ik...
Ik draai nu een paar weken mee in het klasje voor de opleiding tot coupeuse.
De éne module, de naaitechnieken, dat gaat goed. Het meeste heb ik al een keer gedaan, of anders snap ik het doordat ik veel naai-ervaring heb.
Met de tweede module, patroon tekenen voor kinderen, ben ik nog geen vrienden geworden. Het gaat snel. Ik vind het moeilijk. Maar... ik snap het nog wel. Ik ben echt kapot van het nadenken als ik een middagje les in patroontekenen heb gehad.
Met het huiswerk erbij is mijn week echt vol. Zoals het nu draait, draait het. Maar ik ben bang dat ik spaak ga lopen als er ook maar een kleine kink in de kabel komt. Iemand omschreef het van de week treffend: zolang mijn omgeving zich een beetje koest houdt en doorkabbelt, dan kan ik lekker doorstomen dit jaar. Daar gaan we dan maar voor.
Eind mei is mijn examen. Dan moet ik twee zelfontworpen en genaaide kinderkleedjes klaar hebben.
Oproep aan de lezers: mochten jullie een origineel ontwerp, stofje, detail, of weet ik wat tegenkomen? Stuur gerust een plaatje ter inspiratie naar me toe!
O, en ik ben zo blij met de modevakschool waar ik voor gekozen heb. Een heerlijk atelier. Een fijne docent. En het is ook nog eens goed aan te rijden.

En dan hebben we onze mr. C. nog. Die gaat als een dieseltje. Niet op school weliswaar, maar op zijn werk. Lange drukke dagen. Gevulde weekenden met klussen, boodschappen en ook wat meer huishouden nu ik daar minder tijd voor heb. Morgen gaan we samen en dagje snoeien bij ons vakantiehuisje. Ook daar doen de kabouters het werk niet voor ons.

Het tempo ligt voor ons allemaal gelijk weer hoog zo na de vakantie. Maar ik teken ervoor als we op deze manier het jaar door kunnen rollen!

Dus ook hier heb ik weer een bijpassend liedje gevonden (met een hele jonge Tina):