vrijdag 16 juni 2017

Zwijmelen op zaterdag: Stirb nicht vor mir

Kun je een openingsdans op een huwelijksdag stijlvol uitvoeren op muziek van Rammstein? 
Ja, het lijkt onwaarschijnlijk, maar het is mogelijk. 
Dat hebben mijn broer en schoonzus van de week bewezen. 
Ze openden de feestavond op Stirb nicht vor mir. 
Inclusief een lift! 
Volgens mij hebben ze maanden geoefend :-). 




Het was een prachtige dag.
Heerlijk, om weer eens geknipt, gelakt, gemake-upt en in een leuk kleedje gehesen op pad te mogen... een bruiloft is toch altijd een mooie gelegenheid om het hele gezin weer eens goed in het nieuw te steken.

Ik doe gewoon even wat foto's van de dag.
Foto's van de bruid en de gom zet ik er niet bij... Ze hebben zelf nog niets online geplaatst.

Moeder en dochter in matching colours.


Onderweg...


Mijn nichtje, mijn broers dochter... vol spanning voor de deur:
"Is papa daar al bijna?"


Ons gezinnetje. Zelfs het langharig tuig wilde een pak aan!




Zoonlief met zijn nichtje... 


Het was van het begin tot het eind een mooie dag. Een mooie ceremonie. Een prachtige bruid en bruidegom. Twee prachtige kindjes als bruidsmeisje. Het weer deed goed mee. Ik heb gedanst (dat doe ik alleen maar als de feestjes écht goed zijn ;-) ). En het mooiste van alles is dat ik er nu officieel een schoonzusje bij heb! En een toffe! Dat ook nog eens.







zaterdag 10 juni 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Take 5

Ze waren met 5.
Vijf boys. Vijf broers.
Een band waar niemand aan kon komen.
Een band waar niemand tussen kwam.
Stuk voor stuk levengenieters.
Stuk voor stuk verhalenvertellers.
Liefhebbers van Jazz.

Eén van de broers vloog al vroeg over naar Amerika.
Maar de band werd er niet minder om.
Ze belden elkaar regelmatig.
De overige broers kwamen regelmatig bij elkaar. Vertelden elkaar (volgens mij vaak dezelfde) sterke verhalen.

Vorige week plaatste ik een zwijmel van Frank Sinatra. Fly me to the moon.
Omdat de broers nu weer samen konden klaverjassen.
Het was een nummer dat vorige week op de begrafenis van ome A. gedraaid werd.
Ik had toen nog niet de woorden kunnen vinden die ik vandaag wel vond.

Er waren niet veel mensen meer in het leven van Ome A. Hij was 86 jaar.
Drie van zijn broers waren hem al voor gegaan. De vierde is ook al oud en niet meer in staat om de vlucht naar Nederland te maken.
Met alle neven en nichten zaten we op de voorste bank in de aula.
Het was een mooi afscheid.
Voor mij een afscheid van een oom, die ik eigenlijk maar een paar keer had gezien en vooral kende van de sterke verhalen.
Voor de nichten en de neven een afscheid van hun geliefde oom.

Toch heb ik tijdens de dienst meer gehuild dan redelijk zou zijn om een oom die ik niet zo heel vaak heb gezien.
Er kwamen (weer) sterke verhalen voorbij, die ongetwijfeld al meer dan 100 keer waren verteld.
De nicht en neef die spraken hadden de vertelkunst duidelijk in het bloed zitten.
Er kwamen herinneringen voorbij aan de familie, aan het gezin van mr.C.
De nichten en de neven hadden allemaal niet lang geleden afscheid moeten nemen van hun vader.
En het voelde voor mij als meer dan een afscheid van een (voor mij redelijk onbekende) oom.
Het voelde als een afscheid van een tijd die nooit meer terugkomt.
Het voelde als ook weer opnieuw een soort afscheid van mijn schoonouders.

We zullen ze nooit meer zien op het terras van ons huisje in Ouddorp, waar vroeger de ouders van Mr.C. woonden. We zullen de verhalen nooit meer horen, tenzij we ze zelf vertellen. Ik hoop dat we de mannen, door het vertellen van hun verhalen, toch nog in het leven kunnen houden.

Ome A. had de laatste tijd vaak aangeven dat hij benieuwd was wat er achter het grote blauw dak zou zijn. Ik hoop dat hij er een bad van liefde vindt. Een grote klaverjastafel. En natuurlijk hoop ik dat zijn broertjes naast hem zitten. Met zelfgemaakte kroketten. Met mooie muziek om samen mee te kunnen zingen. Liefst meerstemmig. Met goeie flessen whiskey die nooit leeg raken. Ik zie het voor me!

Daarom nog een keer een plaatje voor the boys.
Take 5! (Dave Brubeck)




Meer zwijmelen, mee zwijmelen? Klik bij Marja!

zaterdag 3 juni 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Fly me to the Moon

Voor ome Ad, Ome Leo, ome Joop en Kleine Jantje. 
Omdat ze nu weer met hun vieren kunnen klaverjassen. 


donderdag 1 juni 2017

Kan iemand me het nog één keer uitleggen?

Ik wil mijn ongenoegen uiten.
Ik weet al ongeveer een jaar dat het gaat zoals het gaat, maar nu ik ervaar hoe het gaat, vind ik het toch wel heel vervelend.
Het gaat over mijn zoon Jip. En over zijn examen.
Hij zit op speciaal onderwijs. Een fijne school, bij een lieve juf en 'meneer' in een klas van ongeveer 10 kinderen. Allemaal 'autisten' en 'ADHD-ers'.

Hij zit in het vierde van het VMBO. Het examenjaar dus. Je zou verwachten dat ze netjes, zoals iedere VMBO-er, met een diploma van school gaan.
Maar dat is niet zo.
Alle VMBO-ers op het speciaal onderwijs lager dan TL krijgen per vak een deelcertificaat. Haalt hij een onvoldoende voor het vak, dan krijgt hij er ook geen certificaat voor. Dan is het jammer. Een herkansing zit er niet in voor deze VMBO-leerlingen.

Waarom? Dat is omdat de leraren op school geen examenbevoegdheid hebben. Daarom doen de leerlingen op het speciaal onderwijs staatsexamen. Het examen bestaat uit een schriftelijk en een mondeling gedeelte.

In april is Jip begonnen met zijn schriftelijke examens. Daar was hij begin mei mee klaar.
Op 17 juni, op een zaterdag, beginnen zijn mondelinge examens. Deze duren tot 13 juli. De hele examenperiode duurt dus ongeveer twee maanden.
Beide examens tellen voor de helft.

Resultaten die hij eerder dit jaar gehaald heeft tellen, in tegenstelling tot het regulier onderwijs, niet mee. Dat komt er dus op neer dat als hij een slechte dag heeft en een slecht cijfer haalt, hij het nauwelijks kan compenseren. Het is voorgekomen dat er net voor het examen een heftig incident was in de klas waardoor hij zich maar moeilijk kon concentreren. En incidenten gebeuren regelmatig in klassen met kinderen met ADHD en autisme, omdat ze vaak toch minder sociaal vaardig zijn en minder goed met spanningen om kunnen gaan.

Volgend punt:
De examens worden afgenomen door externe docenten. Deze worden ingevlogen uit het regulier onderwijs. Dit doen zij buiten hun eigen drukke programma om. Zij hebben immers ook bij hun eigen leerlingen examens af te nemen. Vandaar dat er uitgeweken wordt naar een zaterdag.
Dat de examens niet afgenomen worden door hun vertrouwde docenten vind ik ook raar. Kinderen met autisme kunnen over het algemeen niet zo heel goed tegen veranderingen. Ze zijn vaak ook niet zo sociaal vaardig. Waarom moeten ze dan in hemelsnaam hun mondeling examen afleggen tegenover een onbekende docent? Een docent die misschien niet gewend is om om te gaan met kinderen met autisme? Een docent die misschien het gedrag van het kind niet begrijpt?

Goed.  Vanaf 17 juni is het mondeling examen. Vóór die tijd hebben ze ook nog geen uitslag van het schriftelijk deel dat ze in april al afgelegd hebben. Ze hebben dus géén idee hoe ze ervoor staan. Kan in je voordeel werken, maar ook in je nadeel. Bij Jip zal dit in zijn nadeel zijn... hij wil altijd graag weten waar hij aan toe is.

Uiteindelijk krijgen ze pas op 14 juli de uitslag. Op de dag dat ze ook hun certificaten uitgereikt krijgen.

We hebben Jip intussen al aangemeld op de koks-opleiding (MBO). Daar is hij, op basis van zijn cijferlijst en onder voorbehoud van behalen van zijn certificaten, al aangenomen. Maar stel nou, dat hij een paar vakken niet haalt, of in het ergste geval, dat hij volledig door het ijs gaat en voor alles zakt... Dan kan hij daar niet naartoe. Om dat te tackelen hebben we hem ook ingeschreven bij een entree-opleiding. Dat is ook een MBO opleiding. Die opleiding duurt 1 jaar en van daaruit zou hij dan volgend  jaar door kunnen stromen naar bijvoorbeeld de koks-opleiding.

14 juli dus de uitslag. En de zomervakantie begint, jawel!!!... op 14 juli. Dan kunnen we dus niemand bereiken om te overleggen of hij misschien toch toegelaten kan worden tot de opleiding, als hij bijvoorbeeld zakt op 1 vak met een paar tiende puntjes.
In dat geval zit Jip (en wij ook) dus tot september, wanneer de scholen weer beginnen, in onzekerheid naar welke school hij zal gaan. Ik had geloof ik al genoemd dat hij graag weet waar hij aan toe is, toch?

Ik ga voor nu maar van uit dat alle zorgen voor niks zijn, dat hij alle certificaten haalt en dat hij gewoon op 14 juli de zekerheid heeft dat hij in september met de koksopleiding kan gaan starten.

Al met al vind ik het ontzettend stom geregeld. Je zou juist denken dat de examenperiode voor deze leerlingen allemaal net wat 'behapbaarder' gemaakt zou worden.
Juist voor mensen met autisme is het belangrijk voor hun welbevinden dat er sprake is van structuur en zekerheden. En juist bij deze kinderen wordt het hele examengebeuren zo moeilijk gemaakt dat er van zekerheden en weten waar je aan toe bent totaal géén sprake is. En dat voor een periode die duurt van april tot september.

Ik vind het belachelijk en ik kan me er boos om maken. Maar dit helpt niet.
Ik zucht en ik schrijf een blogje om mijn ongenoegen kwijt te kunnen.
Het lijkt mij een situatie die met een beetje nadenken, inleven en inzet makkelijk veranderd kan worden.
Misschien dat ik er maar eens een belletje of een mailtje aan waag naar de minister van Onderwijs?
Ik ben wel benieuwd wat zij van deze stomme en onhandige situatie vindt. Of zij überhaupt op de hoogte is van deze gang van zaken.
Misschien kan zij me nog één keer uitleggen waarom dit gaat zoals het gaat.
Misschien dat ik het dan snap en er begrip voor heb.

Ik wil graag benadrukken dat de school er alles aan doet om het voor de leerlingen zo goed mogelijk te laten verlopen. Maar school is aan de regels gebonden en staat min of meer met de rug tegen de muur. Er zijn andere mogelijkheden, die ook zeker niet zaligmakend zijn. Voor deze manier van examineren is door de school gekozen omdat dit de beste optie is voor de leerlingen van deze school. 

donderdag 25 mei 2017

Ontdek je Plekje: Buitengebied Bergen op Zoom

Na onze monsterlijke wandeltocht rondom de skitoren bij Zoetermeer een paar maanden geleden, leek het mijn vader en mij leuk om eens een rondje te doen bij mij in de omgeving.
Afgelopen dinsdag was het zover. Het was een mooie wandeldag, prachtig weer, niet te warm niet te koud, met een verkoelend briesje op de plekken waar we niet beschut liepen.

Van tevoren had ik een mooie route bedacht langs alle mooie plekjes in de omgeving die ik aan mijn vader wilde laten zien.
We vertrokken om 10 uur vanuit mijn huis. Als je 100 meter de straat uitloopt sta je eigenlijk al met twee benen in het natuurgebied.

Het eerste deel van de route ging naar de vogelkijkhut aan het Markiezaatsmeer.


Aan vogels was er niet veel te zien, we zagen wel veel paardjes.


Over de Kraaijenberg (tweede stop de uitkijktoren) liepen we via Hoeve Hildernisse richting Landgoed Mattemburgh. Dit deel van de route is echt 'waar Brabant Zeeland kust'. Links de Brabantse Wal, met de hoogte verschillen en de bossen, rechts de uitgestrekte vlaktes en het water van Zeeland. 



Helaas was de Oranjerie van Mattenburgh gesloten en werd het kopje koffie waar we zo'n trek in hadden ons door de neus geboord. 


Onder het tunneltje van de snelweg door liepen we verder via Zuidgeest naar Landgoed Lievensberg. Dat is een stuk bos waar ik wekelijks kom en waar ik ieder pad inmiddels ken. We waren zomaar anderhalf uur verder voordat we eindelijk  bij Stay Okay ons felbegeerde kopje koffie konden bestellen. 

Het volgende deel van de etappe was een bonus-lusje van een kilometer of 4 in het Zoomvliet-bos naar de Zeezuiper. Een stukje bos dat ik niet zo goed ken en waar ik eigenlijk altijd de weg een beetje kwijt raak. Extra kilometers dus, dat dan weer wel, maar vanwege de Zeezuiper kon ik het gewoon niet overslaan. Ik vind dit écht de meest mysterieuze en bijzondere plek in de omgeving, dus ik moést deze aan mijn vader laten zien. 




Via landgoed Lievensberg keerden we weer huiswaarts. Dit keer door een ander stukje bos, langs de bloeiende rododendrons. 


Over de Heimolen (later als ik groot ben wil ik daar wonen) liepen we door de Markiezaten weer terug naar de Bergse Plaat.
Het laatste lusje van 7 kilometer rondom de Binnenschelde lieten we maar even voor wat het was.
Tijdens de wandeling hebben we 28 (!) kilometer weggetikt, dus het was eigenlijk wel welletjes.

Vorige keer ontdekte ik al dat mijn vader prima wandelgezelschap is. Hij ziet veel en hij hoort veel onderweg, waardoor ik ook weer met een andere blik met hem mee om me heen kijk. Heel leuk om te ontdekken. En ik vind het gewoon geweldig dat ik vader heb die hier ook van kan genieten én dat hij gewoon de conditie heeft om dit te doen. Sterker nog... Ook als het op wandelen aankomt maakt mijn vader nog een kleine van me.

Het ging me beter af dan de vorige keer. Nu, een dag later, heb ik spierpijn in mijn benen en voel ik echt wel dat ik een zware inspanning heb gedaan. Ik heb blaren op mijn hielen, maar minder dan vorige keer.
Ik zeg: voor herhaling vatbaar. Dus pa... ik plan in september, na de zomervakantie graag weer een rondje bij jou in de buurt!

Ontdek je Plekje: Tiengemeten

Zo ééns in het jaar spreek ik met mijn vriendin af om ergens een stuk te gaan wandelen.
We hebben ontdekt dat wandelen een heerlijke manier is om lekker bij te praten. Beter als samen ergens lunchen of afspreken voor een diner. Hoewel deze activiteiten natuurlijk ook prima met elkaar gecombineerd kunnen worden.

Ik wilde al heel lang heel graag naar het eiland Tiengemeten.
Als jonge puber van een jaar of 13 las ik ooit een boek dat zich afspeelde op dat eiland.
Een paar jaar geleden hoorde ik dat het eiland terug gegeven was aan de natuur en sindsdien wilde ik het een bezoeken.  Omdat Tiengemeten ongeveer in het midden van mijn vriendin en mij gelegen is, was dit een mooi moment om er nu eindelijk eens heen te gaan.
En buiten het feit dat het een heerlijk weerzien was met mijn vriendin (we kennen elkaar al sinds de 2e van de middelbare school) hebben we ook een prachtige wandeltocht gemaakt.

Wil je er echt bijhoren, dan moet je goene kleren met stevige stappers aandoen en een grote verrekijker of camera op je rug binden. Zonder deze attributen mag je ook overvaren hoor. Niemand zal je erop aankijken. Het voelt hooguit wat ongemakkelijk als je zo uit de toon valt.

Handig om te weten: De pont vaart één keer per uur. Op het hele uur heen, op 10 over weer terug.
En een wandeling beginnen met een overtochtje met de pont is natuurlijk altijd leuk!



Op Tiengemeten zijn een 3-tal routes die je kunt wandelen.
Eén route van ongeveer 10 kilometer rechtsom, en twee routes van ongeveer 5-6 kilometer linksom.
Wij kozen, omdat we ontzettend veel bij te praten hadden, de route van 10 kilometer, met daarna de lus van één van de andere routes. Zo hebben we bijna het hele eiland gezien.



En was was het er mooi! Zoveel natuur. Weidse uitzichten. Continu vogelgezang om je heen. De bootjes varend in de verte op 'Het vuile gat' en het Haringvliet.
We zagen een bruine kiekendief vliegen. Niet dat we dat wisten hoor. Maar een meneer met verrekijker, groene kleren en een vogelboekje wist ons er meer over te vertellen.
Onderweg kwamen we een kudde Schotse Hooglanders tegen.
Ik vond het doodeng om er langs te moeten ('houdt minimaal 25 meter afstand' staat er er op de waarschuwingsborden) maar toen ik zag dat andere mensen zonder nare gevolgen pal voor de koeien gingen staan om ze te fotograferen durfde ik er best wel met een boogje omheen te lopen :-).



Wat we niet hebben gezien: Het uitkijkpunt waar je zee-arenden kunt spotten, de herberg, het bezoekerscentrum, het Rien Poortvliet museum, en de Speeldernis (natuurspeeltuin).
Maar dat is misschien leuk voor een volgende keer.


Dat we onderweg slechts één buitje troffen, op het einde van de wandeling pas een hagelbui over ons heen kregen en dat we zeiknat precies de aansluiting met de pont hadden, dat was mazzel te noemen.
(Les 1: stop in Nederland, hoe goed te weersvoorspellingen ook zijn, altijd een regenjasje in je tas!)







En dat we na een kilometer of 13 ook weer helemaal bijgepraat waren was ook fijn te noemen!

Ik vind het echt een aanrader om ernaartoe te gaan. Het is door de korte wandelroutes voor veel mensen heel toegankelijk, en voor gezinnen is de Speeldernis ook erg leuk.

Ik ga er zeker nog eens heen. Het is echt een plek waar ieder seizoen zijn charmes heeft en waardoor het iedere keer weer anders zal zijn.

zaterdag 20 mei 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Black hole Sun


En dan deze week dit bericht... Chriss Cornell.  De zanger van Soundgarden overleden :-(.
Tragisch, zo jong.

Daarom een gouwe ouwe van Soundgarden in de Zwijmel vandaag.


vrijdag 12 mei 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Home

Omdat ik nog steeds zo blij ben dat ik binnenkort met mijn zoon de Foo Fighters ga zien! 
Een paar weken geleden heeft hij mijn telefoon volgestort met nieuwe muziek, waaronder twee albums van de Foo Fighters. En het is nu zo lekker hardlopen en wandelen. Ik word eindelijk weer eens verrast met wat nieuws. 
Als ik dit nummer hoor word ik altijd helemaal blij. 
Voor hardlopen niet echt lekker up-tempo. Maar ik haal nog steeds de 10 kilometer per uur niet, dus wat dat betreft past het wel bij me. 

En voor de zwijmelrubriek vind ik dit een prachtig nummer.

Wish I were with you, but I couldn't stay
Every direction leads me away
Pray for tomorrow, but for today
All I want, is to be home

Stand in the mirror, you look the same
Just looking for shelter, from the cold and the pain
Someone to cover, safe from the rain
And all I want, is to be home

The echoes and silence, patience and grace
And all of these moments I'll never replace
Fear of my heart absence of faith
All I want, is to be home

All I want, is to be home

People I've loved, have no regrets
Some might remember, some might forget
Some of them livin', some of them dead
All I want, is to be home

Meer zwijmelen/mee zwijmelen? Klik bij Marja. 


vrijdag 5 mei 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Freedom

Hebben jullie dat nou ook zo vaak?
Dat je 's avonds in je bed ligt en dat je er zo van geniet hoe lekker zacht de dekens zijn?
Dat je zo ontzettend dankbaar bent dat je bij de lucky few op aarde behoort die het geluk hebben om iedere avond in zo'n lekker warm bed kunnen stappen? Dat je je zo geborgen kunt voelen in je veilige huis? O, wat hoop ik hartgrondig dat jullie ook op dit laatste ja kunnen zeggen...

En dan lig ik verder te denken...
Dat ik zo gelukkig ben dat mijn kinderen ook veilig en gezond in hun bed liggen. Dat mijn lief bij me is. Dat we het vertrouwen hebben dat het morgen weer een fijne dag gaat worden.
Intens dankbaar en gelukkig voel ik me dan vaak. 

En vooral ook prijs ik mezelf gelukkig dat ik geen angst ken. Dat mijn kinderen natuurlijk wel gewoon bang zijn voor dingen, maar dat ze niet dagelijks hoeven te vrezen voor hun leven. 
Zéker in een week als deze besef ik hoe waardevol het is dat we in vrijheid mogen leven. 

Ik heb voor de zaterdagse zwijmel gekozen voor het nummer Freedom van George Michael.
Er zijn van die momenten die je heel lang bij blijven. 
Ik weet nog goed dat ik een dikke 10 jaar geleden in Ahoy stond bij een concert van hem en dat hij dit nummer zong. Kippenvel van kruin tot tenen. 
Wat een energie in de zaal! Het was prachtig. Het nummer kickte ineens binnen, zegmaar...
Ik geloof niet dat ik dat moment ooit ga vergeten...
Het filmpje dat ik heb uitgekozen klopt wel aardig met wat ik destijds live zag.

Dus... omdat ik dankbaar ben. Een soort van ode aan de vrijheid.



I won't let you down

I will not give you up

Gotta have some faith in the sound
It's the one good thing that I've got
I won't let you down
So please don't give me up
‘Cause I would really, really love to stick around, oh yeah

Heaven knows I was just a young boy
Didn't know what I wanted to be
I was every little hungry schoolgirl's pride and joy
And I guess it was enough for me
To win the race? A prettier face!
Brand new clothes and a big fat place
On your rock and roll TV
But today the way I play the game is not the same
No way
Think I'm gonna get myself happy

I think there's something you should know
I think it's time I told you so
There's something deep inside of me
There's someone else I've got to be
Take back your picture in a frame
Take back your singing in the rain
I just hope you understand
Sometimes the clothes do not make the man

All we have to do now
Is take these lies and make them true somehow
All we have to see
Is that I don't belong to you
And you don't belong to me yea yea
Freedom
Freedom
Freedom
You've gotta give for what you take
Freedom
Freedom
Freedom
You've gotta give for what you take

Heaven knows we sure had some fun boy
What a kick just a buddy and me
We had every big shot good-time band on the run boy
We were living in a fantasy
We won the race
Got out of the place
I went back home got a brand new face
For the boys on MTV
But today the way I play the game has got to change
Oh yeah
Now I'm gonna get myself happy

I think there's something you should know
I think it's time I stopped the show
There's something deep inside of me
There's someone I forgot to be
Take back your picture in a frame
Don't think that I'll be back again
I just hope you understand
Sometimes the clothes do not make the man

All we have to do now
Is take these lies and make them true somehow
All we have to see
Is that I don't belong to you
And you don't belong to me, yea yea
Freedom
Freedom
Freedom
You've gotta give for what you take
Freedom
Freedom
Freedom
You've gotta give for what you take

Well it looks like the road to heaven
But it feels like the road to hell
When I knew which side my bread was buttered
I took the knife as well
Posing for another picture
Everybody's got to sell
But when you shake your ass
They notice fast
And some mistakes were built to last

That's what you get
That's what you get
That's what you get
I say that's what you get
That's what you get for changing your mind
That's what you get for changing your mind

That's what you get
That's what you get
And after all this time
I just hope you understand
Sometimes the clothes
Do not make the man

All we have to do now is take these lies
And make them true somehow
All we have to see is that i don't belong to you
And you don't belong to me yea yea
Freedom
Freedom
Freedom
You've got to give for what you take
Freedom
Freedom
Freedom
You've got to give for what you take
Yea you've got to give for what you, give for what you give

May not be what you want from me
Just the way it's got to be
Lose the face now
I've got to live I've got to live



Meer zwijmelen, meezwijmelen? Klik bij Marja!

En mijn dochter deed ook een keertje mee aan deze rubriek. Luisteren jullie daar ook even mee? 

vrijdag 28 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: The Night We Met





Ik was deze week in de ban van een serie.
Jemig... dat was best heftig.
Ik ben nooit zo van de series, simpelweg omdat er teveel tijd in gaat zitten.
Maar deze heb ik voor mijn gevoel toch in een snel tempo verslonden, op verzoek van mijn dochter en aangemoedigd door alle reacties die ik online voorbij zag komen.

13 Reasons why.

Tja... ik geloof dat bijna de hele wereld de serie al heeft gezien op Netflix.
Het verhaal gaat over een meisje dat zelfmoord heeft gepleegd.
Voordat ze dit deed heeft ze cassettetapes ingesproken waarop ze uitlegt waarom ze zelfmoord pleegde.
13 afleveringen.
13 reasons why.

Dinsdagavond begon ik met de eerste aflevering: Tape 1. En ik kon niet stoppen met kijken. Ik móest weten hoe het verder ging. Maar ik moest ook gewoon werken en op tijd naar bed. Vanaf donderdag had ik een lang weekend en donderdagnacht om half 2 was ik klaar.
Ik was blij dat het afgelopen was. Ik kon weer verder met alles wat ik eigenlijk moest doen.

De zwijmel van vandaag is een nummer uit deze serie.
Het is een verhaal over liefde.
Het is een verhaal over hoe fucked up het leven van een tiener kan zijn.
Over hoe hard tieners voor elkaar kunnen zijn en wat ze elkaar aan kunnen doen.
Over hoe snel je leven overhoop kan liggen door bijvoorbeeld het delen van foto's via de mobiele telefoontjes.

Ik keek de serie dus op verzoek van mijn dochter die aan het begin staat van haar puberteit.
En mijn God... Wat hoop ik dat ik bij mijn dochter én bij mijn zoon weet wat er in hun koppies omgaat.
Ik denk dat ik het in grote lijnen wel weet.
Ik hóóp dat ik het weet.
En ik denk (of heb de illusie) dat ze altijd eerlijk tegen me zijn als het erop aankomt.
Maar wat nou als dat niet zo is? Wat nou als ik de signalen mis? Wat nou als ik signalen krijg maar er voor mezelf er een verkeerde uitleg aan geef?
Ik hoop zo dat ze zich gezien en gehoord voelen.
Door mij, door hun vader, door hun vrienden, door hun leraren.

Hier in de regio zeggen ze vaak: hij of zij doet maar een dotje.
Zo voelt het opvoeden voor mij ook weleens.
We geven ze het goede mee van wat wij van onze ouders heb meegekregen. Hier en daar pas ik wat inzichten toe die ik zelf in de loop van de jaren kreeg. Ik leef voor. Ik doe wat ik denk dat goed is. En ik doe ook maar een dotje.... in de hoop dat het het juiste is.

Voor mij in ieder geval voorlopig geen series meer. 13 uur zijn deze week verschwunden. En toch denk ik dat het niet helemaal nutteloos is geweest.


I am not the only traveler
Who has not repaid his debt
I've been searching for a trail to follow again
Take me back to the night we met

And then I can tell myself
What the hell I'm supposed to do
And then I can tell myself
Not to ride along with you

I had all and then most of you
Some and now none of you
Take me back to the night we met
I don't know what I'm supposed to do
Haunted by the ghost of you
Oh, take me back to the night we met

When the night was full of terrors
And your eyes were filled with tears
When you had not touched me yet
Oh, take me back to the night we met

I had all and then most of you
Some and now none of you
Take me back to the night we met
I don't know what I'm supposed to do
Haunted by the ghost of you
Take me back to the night we met

Lord Huron: The Night We Met



vrijdag 21 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Bitter Sweet Symphony

Eigenlijk had ik een heel ander nummer vandaag in gedachten voor de zwijmel.
Maar ik zag in het grote zwijmeloverzicht bij Marja dat het nummer dat ik wilde plaatsen een paar weken geleden al bij iemand anders aan de beurt is geweest.
Het wordt steeds lastiger om iets te vinden dat nog niet is geplaatst.
Niet dat dat een vereiste is, maar ik vind het wel altijd een uitdaging om iets te vinden dat nog niet geplaatst is in de zwijmelrubriek.
Eigenlijk wilde ik gaan voor Sorry van Kensington. 
Vanwege zijn mooie stem en de mooie lyrics.

Ik kwam uiteindelijk bij deze uit: Bitter Sweet Symphony van The Verve. Die had ik tot mijn verbazing nog nooit in de zwijmel gezet!

Volgens mij een redelijke eendagsvlieg als het om grote hits gaat.
Maar het is wel een nummer waar we hier in huize C. alle vier vrolijk van worden.


Dat het nummer eigenlijk gewoon jatwerk van een orkestrale versie van The Last Time van The Stones is, dat mag de pret wat het luisteren betreft niet drukken. 
Luister hier maar naar: 







Meer zwijmelen/mee zwijmelen? Klik bij Marja!



vrijdag 14 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: The Penis Song



Zo na het avondeten besteden we weleens wat tijd aan het kijken van youtubejes. 
We laten elkaar dan even zien en horen wat voor bijzonders we hebben gehoord of gezien. 

Zoon Jip kwam met deze. En die wil ik jullie toch niet onthouden... :-)

vrijdag 7 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Don't you Cry

Of we er zin in hebben dit weekend? 
Enorm! 
Zaterdag ga ik met een leuk cluppie mensen naar de Legends of Rock in Zoetermeer. 
Mijn zus, haar man, haar zoon, mijn zoon, mijn broer, mijn vriendinnetje Kleine Tas. En nog wat leukerds die aanhaken. 
Er treden allemaal tributebands op. Er is een avondvullend programma met muziek van Guns'n'Roses, Metallica, Iron Maiden, Rammstein en AC/DC. 

En zondag lekker bijkomen op de nieuwe loungeset op het dakterras. 
Ik ben er klaar voor hoor!

Speciaal voor de zwijmelrubriek heb ik een ballad gekozen.
Dan hoeft het geluid niet zacht...





vrijdag 31 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Dancing on my own

Weten jullie het nog? Dat ik in november een zwijmel schreef over de man die ik zag op het station , na de Zevenheuvelenloop, waarvan ik dacht dat het mijn eerste liefje was?
Ik durfde hem dus toen niet aan te spreken, maar thuisgekomen wist ik bijna zeker dat hij het was en een dag of wat later heb ik hem toch een berichtje gestuurd via facebook.

Het heeft een paar maanden geduurd. En gisteren was er een klonk er een Pling! op mijn telefoon: een berichtje van E.!

Hij zag nu pas mijn bericht, en hij bevestigde dat hij het was :-).
Ik vond het zó spannend.
Ik had hem geschreven dat er een sorry dwars zat, en dat ik dat graag had willen zeggen. Hij schreef dat sorry niet nodig was, en dat hij vooral benieuwd was hoe het met me ging.
We hebben even wat heen en weer gechat. Volgens mij is het nog net zo'n aardige jongen als 30 jaar geleden. We hebben allebei kunnen vertellen dat het goed met ons gaat!

Dus... ook hier kan in mijn hoofd een streep onder gezet worden. Het is klaar en afgesloten. Wellicht lopen we elkaar nog eens tegen het lijf bij een ander hardloop-evenement. En dan zal ik niet schromen om hem aan te spreken.

Dat is toch leuk hè, om dit te kunnen melden?

Als zwijmel vandaag een heel dramatisch liefdesliedje. Over een man die eenzaam toekijkt hoe zijn liefje er met een andere man vandoor gaat. Géén idee of hij dit destijds zo gevoeld heeft.
Ik denk eerder dat hij dacht: Gaat een end heen, sloerie. Of woorden in die strekking.
Maar ik vind het zo'n mooi plaatje... en op een bepaalde manier ook wel passend bij dit verhaal.



zondag 26 maart 2017

Ontdek je plekje: rondje om de skibaan in Zoetermeer

Een poosje geleden opperde ik bij mijn vader het plan om samen het Pieterpad te gaan lopen.
Mijn vader, die als 4-daagse-ganger meer van wandelen weet dan ik, vond het verstandig om eerst maar eens in de buurt te gaan proeflopen. En eigenlijk was dat een goed idee.
Begin december opperde ik 25 maart als De Dag. En jemig... wat pakte dat goed uit! Wat was het voorjaar!



Omgeving Zoetermeer werd het dus. Het leek me wel aardig, hoewel ik van tevoren nooit bedacht zou hebben om Zoetermeer te nemen als wandelattractie.
Het is een aanrader hoor! Ik bijna geen stad gezien!

Vanaf het Westerpark liepen we door naar het Buytenpark.
Langs de rand van stad en polder en het Noord Aa liepen we naar Zoeterwoude, Zoeterwoude-Dorp en over Zuidbuurt langs Stompwijk weer richting Zoetermeer en door de parken weer terug naar het beginpunt. Als je het zo in twee zinnen zegt, lijkt het maar een stukkie, toch?

Wat viel op?

Allereerst het weer. De zon scheen en er was een fris maar matig windje. En wat was het groen alweer snel opgekomen, in vergelijking met twee weken geleden, toen ik voor het laatst in het bos was! Er was al zoveel voorjaar te zien. Fris groen, bloesems, lammetjes, en voorjaarsbloemen.
Ik zag ontzettend veel narcissen. Dat vond ik mooi. Het was die dag precies 2 jaar geleden dat mijn schoonmoeder overleed en de narcissen die toen ook bloeiden zijn voor altijd in mijn gedachten aan haar verbonden.
We zagen zelfs een ooievaarpaartje op een nest.
En sorry voor moeder de gans, maar we hebben haar per ongeluk laten schrikken en van haar nest gejaagd.






Het viel op dat mijn vader zoveel meer ziet en hoort dan ik.
'Hoorde je die buizerd? En hoorde je de andere vogels alarm slaan?'
Ik had geen buizerd gehoord. Maar toen ik hem hoorde 'mauwen' in de lucht, kon ik me niet voorstellen dat ik hem gemist had.
Hij weet de vogels die hij hoort bij naam te noemen. Hij ziet vogels waar ik ze niet zie, totdat hij ze aanwijst.

Ik was er verbaasd over dat er zo midden in de Randstad zoveel groen en natuur is. Ik wist het eigenlijk wel, van vroeger. Toen fietsten we regelmatig rondjes in die omgeving, maar ik werd er opnieuw door verrast.

Er waren mooie oude boerderijen. Bijna allemaal hadden ze een bosje hout, al dan niet op een eilandje, voor de deur. Mijn vader doet als vrijwilliger veel knot- en kapwerk en hij wist van ieder bosje dat ze hadden onderhouden precies te vertellen hoeveel zweetdruppels er lagen :-).
Ik had weleens van zulke bosjes gehoord als 'Mildvuurbosjes'. Maar dat was in het noorden van het land. Daar werden de aan mildvuur overleden dieren op een afgelegen stukje land of eilandje begraven. En omdat mildvuur nog heel lang besmettelijk kon zijn, was zo'n bosje verboden terrein.
Hier werden het Pestbosjes of Houtgeriefbosjes genoemd.
Het werd niet dus niet alleen gebruikt als begraafplaats voor besmette dieren. Er waren ook bosjes aangelegd met snelgroeiend (wilgen)hout om de kachel te stoken en andere houtsoorten om werkgerei mee te maken.



Op allerlei plekken onderweg stonden informatieborden die wat vertelden over de omgeving en op verschillende plekken werd je door een bordje uitgenodigd om even de weg af te gaan en vooral ook even het weiland in te lopen. Op een bepaald ogenblik besloten ook wij van het pad af te gaan, en kwamen we boven op de dijk een trekpondje tegen. Die moesten we natuurlijk nemen!



Het viel ook op dat in de ene polder amper vogels zaten en dat er in de andere polder van alles zat: ganzen, kievitten, een enkele grutto, zwanen, eenden... Oorzaak? We hadden er geen verklaring voor.

Waar je niet omheen kon... Die lelijke skibaan die je vanaf elk moment op de route prominent in het landschap ziet staan. Ik snap dat er heel veel mensen zijn die hier plezier aan beleven. Maar allemachtig, wat is dat een lelijk ding!


Feitelijk kon ik dus constateren dat we een rondje om de skibaan hebben gelopen.

Ik vond het bijzonder om te ontdekken dat wandelen een hele andere tak van sport is als hardlopen. Ik heb hardlopend al best wat lange afstanden in de benen zitten, maar het is wandelend toch een hele andere belasting.

Hoe ik het wandelen vond gaan? Tja... ik had beter moeten weten. Vroeger, toen ik als puber met mijn vader ging wielrennen, toen werd een rondje altijd langer dan gepland. Een lusje hier, nog even daar langs... en ik wilde me toen natuurlijk nooit laten kennen.
Zo ging het ook deze dag. Ik schrok van tevoren al een beetje toen mijn vader aankondigde dat hij 20 kilometer wilde lopen. Maar ja. Ik was kilometers gewend, hardloopkilometers weliswaar,dus het moest kunnen, dacht ik.
Na 12 kilometer streken we neer voor een kopje koffie. Toen voelde ik eigenlijk al een beetje vermoeidheid in mijn benen. Dat was het punt dat mijn pa besloot om even een extra lusje in te lassen. En ja... Ik moest bewijzen dat ik Pieterpad-proof was, dus ik volgde wel. En ik wilde me, nu zo'n 30 jaar later, natuurlijk nog steeds niet laten kennen tegenover mijn vader.
De tweede stop was op 23 kilometer. Toen we daarna weer verder gingen, was het eigenlijk wel leuk geweest. De laatste kilometers heb ik min of meer lopen hinkepoten omdat er een blaar vervelend ging doen. Eenmaal thuisgekomen kon ik niet meer op of neer.

Ik kan stellen dat ik deels Pieterpad-proof ben. Ik heb 27 kilometer volbracht, maar ik zou niet de volgende dag nog een afstand kunnen lopen. Binnenkort komt mijn vader een keertje wandelen bij mij in de buurt. Ik voel me heel comfortabel bij het idee om eerst nog maar even te oefenen voordat we aan een Pieterpad beginnen.

Ik heb genoten. Van alles. Van het lopen. Van het horen en zien. Van het gezelschap van mijn vader en van zijn kwaliteiten als gids. Het was echt zo'n onwijs mooie dag!

zaterdag 25 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Walk

Een liedje over lopen vandaag. Want dat is wat ik ga doen.
Met mijn vader, in de zon.
En ik heb er zin in! Zoveel zin dat ik vanmorgen zonder wekker wakker werd. (<- en dat gebeurt zo ongeveer 2 keer per jaar). Gisteravond belde mijn vader nog. Of ik op tijd naar bed zou gaan :-). Nou... dat beloofd wat voor vandaag, zo'n waarschuwing. Maar ik heb naar hem geluisterd.

Hij heeft een route bedacht en ik ben benieuwd wat ik allemaal ga zien onderweg.
Veel zonnestraaltjes! Dat staat vast!
En tot het zover is zwijmel ik even bij de Foo Fighters (en vooral bij Dave Grohl... zucht...).
Ik hoop dat mijn wandelingetje iets relaxter zal zijn dan die van meneer Dave.

Medezwijmelaars... ik ken jullie smaak intussen... het volume mag zacht. Maar hard klinkt het net even lekkerder :-).



Meer zwijmelen/meezwijmelen? Klik bij Marja

donderdag 23 maart 2017

Puberprietje... of auti-prietje?


Ik heb nog niet eerder zó hard moeten lachen na het maken van een mammografie.

Thuisgekomen deed ik man en kinderen verslag van het bezoekje aan het ziekenhuis.
Dat het allemaal lekker vlotjes verliep: Ik stond alweer buiten voordat mijn afspraak eigenlijk zou beginnen... een unicum!
Dat de uitslag gelukkig weer goed was.
En dat het allemaal nogal ongemakkelijk en pijnlijk was.

Ik vertelde dat voor het maken van een foto mijn borsten tussen twee platen worden geplet en dat ze dan zo plat zijn als een pannekoek. 'Eigenlijk is het net een tosti-ijzer.'
Waarop Jip me verschrikt aankeek en vroeg: 'Wordt het dan ook net zo heet?'

Soms hè... dan komt er volgens mij ineens weer een vleugje autisme bij hem bovendrijven :-).








zaterdag 18 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Sharp Dressed Man

Eén van de leuke dingen aan een broer die gaat trouwen is dat je hem 'in een pak mag hijsen'. 
Althans, ik had die eer. Hij zocht een pak uit en ik mocht me ermee bemoeien. Samen met mijn zus en mijn vader.


Tailormade Suits in Rotterdam was de plek waar het ging gebeuren. En dat is eigenlijk ook de plek waar iedereen die een trouwpak gaat kopen zou moeten zijn.

We begonnen met niks.
We kregen stoffen, modellen, knopen en al kijkend en vergelijkend kwamen bij wat het zou moeten worden.
Vervolgens mag je kiezen over dingen waar je nooit over hebt nagedacht.
Met wat voor kleur garen wil je dat de knopen worden vastgezet? Hoeveel zakken wil je op je jasje? Hoeveel knopen wil je op je jasje? Hoeveel wil je er op je mouw? Wil je je initialen laten borduren op de manchetten van je blouse? Wat voor kleur moet het kraagvilt worden? Wil je daar misschien nog een tekst op geborduurd hebben? Of wil je dat misschien op de gulp van je broek (echt waar! het is is een optie)? Hoeveel zakken wil je op je broek? Moet de voering van je broekzak van dezelfde voering als je jasje?
En je gilet? Wil je die uit één soort stof? Of wil je de achterkant afwijkend? En wil je ook een gesp op de achterkant van je gilet?
De broekspijpen, met of zonder omslag? Je jasje, een split in het midden of twee splitten aan de zijkanten? Hoe breed wil je de revers van je jasje?
Man, man, man. Het was alsof we een nieuwe auto kochten en alle opties aangeboden werden. Supergaaf. En niks was te gek, geen vraag was stom en geen twijfel was gezeur.

Een adres waar een paar jonge gasten precies weten waar ze over praten en je echt van goede adviezen kunnen voorzien. En nu, na het meetwerk, moeten we nog twee maanden wachten tot het pak klaar is. Dan kunnen we zien of wat we voor ogen hadden ook echt mooi staat bij mijn broer. Superspannend. Dat ik mee mocht om de trouwjurk uit te kiezen voor zijn aanstaande vrouw was geweldig, maar dit was zeker zo leuk!

En wat ook leuk was... Mijn vader en mijn zus waren dus mee. Het was vlak bij het centrum van Rotterdam. En het was ook nog eens ontzettend lekker weer.
Terwijl mijn broer nog even voor een presentatie naar zijn werk moest, gingen mijn zus, mijn vader en ik nog even spazieren in de buurt van de Blaak. En wat is Rotterdam toch mooi en fotogeniek!
En wat heb je er toch ontzettend veel leuke winkeltjes! Dat kennen we hier in de provincie niet hoor!
Natuurlijk konden we een rondje reuzenrad niet overslaan...


blije zus in het bakkie
blije vader in het bakkie
blij met m'n pappie




Eigenlijk was deze dag gewoon goud! Zo genoten van de stad, het weer, elkaar.
Ik hoop echt dat we dit heel snel nog een keertje over gaan doen!

En o, ja. Het is zaterdag. Daar hoort natuurlijk een liedje bij.
Om in de stijl van mijn broer te blijven mag er iets wilder gezwijmeld worden vandaag. Met ZZ-top!
'Cause every girl crazy 'bout a sharp dressed man!'




Meer zwijmelen, meezwijmelen? Klik bij Marja.





vrijdag 10 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: You're the voice

Laat je stem horen volgende week! 






We have the chance to turn the pages over
We canwrite what we want to write
We gotta make ends meet, before we get much older
We're all someone's daughter
We're all someone's son
How long can we look at each other
Down the barrel of a gun?

You're the voice, try and understand it
Make a noise and make it clear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo
We're not gonna sit in silence
We're not gonna live with fear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo




Met doedelzakkers. Ik hou ervan!

Voor het eerst sinds mijn stemcarrière sta ik vierkant achter mijn stem en loop ik niet zwevend naar het stemhokje.

Deels om mijn vriendin, die sinds een paar maanden een baan heeft bij die partij, aan het werk te houden :-). Maar vooral vanwege de ideeën van de partij.




Meer zwijmelen/meezwijmelen? Klik bij Marja

Marktplaatsperikelen




We zijn van de zolder een slaapkamer aan het maken.
En als er een plek met alleen maar bergruimte wegvalt, dan heb je ineens heel veel spullen over.

Ik hou niet van weggooien. Ik geef mijn rommel liever een tweede bestemming.
Zakken vol textiel zijn er inmiddels naar het Leger des Heils gegaan. Dozen vol spullen naar de kringloop.

Er zijn echter spullen waarvan we denken dat we ze nog wel via marktplaats kunnen verkopen. Maar sjongejonge… je maakt wat mee.

Ik denk er altijd veel te makkelijk over. Je plaatst je advertentie, iemand doet een redelijk bod, je gaat akkoord en je maakt een afspraak over ophalen als het niet in een doosje past, of opsturen. Soms gaat het inderdaad zo makkelijk. Maar soms…

De hardcase koffer van meer dan 100 liter die amper achter in mijn Twingootje past. Of ik genegen was om die per post te versturen. Nou… nee.
Kom hem maar halen. Zie je me al zeulen met het gevaarte naar het post-NL-punt bij de Jumbo? Ze zien me aankomen.

De dame die zondag mijn ‘bedtafeltje op wieltjes’ wilde komen halen.
Om een uur of 3 was er nog steeds niemand langs geweest. Ik stuurde haar een berichtje met de vraag of ze nog van plan was om te komen. Ze vroeg of ze diezelfde avond rond een uur of zeven met de bus kon komen, dan kon ze hem met de trein naar Utrecht vervoeren. Tja… de bus rijdt hier op zondag maar tot half 7. En meenemen met de trein naar Utrecht? Hoe dan?
We gaan het zien of ze komend weekend in de herkansing wil.
Voorlopig staat het ding al weken in de weg, maar ik geloof niet dat ik deze actie aan ga moedigen.

Dan de persoon die potjes kalligrafie-inkt wilde. Ik wilde ze per TNT-post verzenden, maar hij/zij had het liever toch via Kiala, omdat hij/zij het niet thuis wilde ontvangen. (???)
Kon ik het niet naar een Kiala-punt brengen?
Helaas, meneer/mevrouw… ik heb geen Kialapunt in de buurt.
Vervolgens mailde hij/zij me met de vraag of ik kon uitzoeken of ik het via TNT naar een Kialapunt bij hem in de buurt kon versturen.
Eh… zoek dat lekker even zelf uit en laat mij weten waar het heen mag.
Anderhalve week radiostilte. En net toen ik het verzamelde verpakkingsmateriaal en de bubbeltjesplastic had weggegooid toch weer een mailtje: stuur het toch maar op.
Zucht.

Maar ook leuke ontmoetingen.

Voor Jip haalden we laatst een gitaarstandaard op bij ene B. in Capelle. Het bleek een oude bekende te zijn die we viavia hadden leren kennen. Toevallig hoor. Een kleine wereld.

Of laatst ene Joey uit Geleen. Hij kwam af op de kapotte soundbar van Jip. Ik had er eerlijk bij gezegd dat het een opknappertje was, en dat ik niet wist of hij het nog zou gaan doen. Joey was niet eens de hoogste bieder, maar hij was zo aandoenlijk in zijn berichtjes: vol met taalfouten en vol enthousiasme. En of ik vooral niet wilde vergeten om het hoesje en de oplader ook mee te sturen, en of ik even een dagje geduld had, want hij moest het aan zijn moeder vragen of het mocht, en of ik dan nog een dagje wilde wachten, want hij had zijn salaris nog niet gekregen, en hij wilde hem zo graag hebben, want hij had er laatst ook één van zijn vriendje kunnen maken, en hij hoopte nu dat het ook zou lukken, en het was zo spannend, want het was toch en gok, en of ik het geld al ontvangen had, en of ik al naar het postkantoor was geweest, en of ik een track en trace voor hem had en zo ging hij maar door. Hij stalkte me wel met een berichtje of 10 per dag. Ik kon door zijn berichtjes zijn zenuwachtigheid gewoon voelen! 
Uiteindelijk kreeg ik een berichtje dat hij hem aan de praat had gekregen. Uit elkaar halen, een beetje schoonmaken en weer in elkaar zetten, en hij liep weer als een zonnetje. Joey was gelukkig. En ook dat liet hij me uitbundig weten.

En dan hadden we nog de kinderkamer van Jip. Voor een paar tientjes mocht de hele bubs de deur uit. Er kwamen twee mannen voorrijden met een klein vrachtwagentje. Er stond al een roze meisjeskamer in. Ze kwamen uit Tiel en ze reden een rondje Nederland om her en der spullen op te halen. Het bleek te gaan om een gezin uit Syrië. Na bijna een jaar rondzwerven in Nederland, van opvang naar opvang, hadden ze eindelijk een vaste plek toegewezen gekregen waar ze konden wonen. Maar ja… er was amper geld om een huis volledig in te kunnen richten.
Natuurlijk hebben we hier geen geld voor gevraagd. We hebben de hele kinderkamer in de vrachtwagen gestouwd en deden daar nog een zak kleren en lekkere warme winterjassen bij voor hun 12-jarige dochter. We hadden nog wat extra meubeltjes, die bij ons eigenlijk overbodig waren, en die ze graag wilden meenemen.
Ik geloof niet dat we ooit iets via marktplaats hebben weggedaan, wat beter op zijn plek is gekomen dan dit.

Of laatst die man, die Mr.C. zijn modelbouwboot kwam kopen. We hadden het niet verwacht, maar er was ontzettend veel animo voor. Die man die kwam, zag, en ging zomaar akkoord met de vraagprijs.
'Ach'..., zei hij... 'Hier heb je 50 euro extra. Het is een mooie boot.'

En dit is hoe het gaat. Je ziet vaak alleen de ergernissen. Maar er zijn ook heus wel leuke ontmoetingen. Rijk zullen we er niet van worden. Maar ik vind het altijd zo fijn als mijn overbodige spulletjes een tweede bestemming kunnen krijgen.

En het ruimt wel op hè?



Enne psssttt... Iemand nog een poppenhuis kopen? :-)
Ik heb er al een bod op gekregen van een tientje. Ze wilde er een hamsterkooi van maken.
Het is een erfstukje van mijn moeder. Ik ben er niet mee akkoord gegaan.

vrijdag 3 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Lover, Please Stay

Nothing But Thieves heeft er sinds deze week een fan bij.

Vorige week hoorde ik  dat deze band optreedt op Werchter. Ik besloot wat liedjes van Nothing But Thieves te luisteren en dit nummer raakte mij direct.
Wat mooi ingetogen, maar toch voluit... En wat een stem!
En ook een echte zwijmel, geknipt voor deze rubriek!


Het gekke was, bleek toen ik verder dook in Google: vorig jaar op Pink Pop traden ze ook op, maar toen is dat compleet langs me heen gegaan. Ik was toen bij De Staat aan het kijken...
Dit jaar zal ik zorgen dat ik erbij ben, als deze band optreedt. Het liefst vooraan.

Zin in een bonus? Van de week plaatste ik * hier* een blogje met een ander nummer van deze band.

Meer zwijmelen/meezwijmelen? Klik bij Marja.

donderdag 2 maart 2017

2 maart


Gisteren stuitte ik min of meer per ongeluk op dit stukje muziek.
Ik heb het intussen al een keer of 15 geluisterd.  
En keer op keer moet ik een beetje huilen als het nummer afgelopen is.

Hoe vaak heb ik niet gewenst dat ik mijn dromen kon sturen? 
Dat ik in mijn dromen weer even bij mijn moedertje kon zijn.
Dat ik weg kon kruipen in haar armen. 
Dat ik al mijn twijfels met haar kon delen.
En dat zij antwoord zou geven op al mijn vragen.
Dat ik me weer even kind mocht voelen.
Dat ik haar geur weer even kon ruiken. 
Vooral dat laatste. Haar geur.
De geur van veiligheid en geborgenheid.
De geur van Mama.

Ze zeggen dat het een truckje is, lucide dromen. 
Ik ben een dromer. Ontzettend bezig met van alles 's nachts. 
Maar mijn dromen sturen is me nog steeds niet gelukt. 

Vandaag zou mijn moeder jarig zijn.
Voor de 19e keer is ze er zelf niet bij, op haar verjaardag.
Het leek even te wennen, maar op één of andere manier doet het me dit jaar meer dan andere jaren.
Geen idee waarom...

Misschien wel omdat ik steeds naar dit mooie plaatje luister/kijk.








zaterdag 25 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Human


Dit nummer stond al een poosje op de nominatie om te plaatsen in de Zwijmel.
Ik vind'm prachtig.
Nu heb ik er een goede aanleiding voor!
Gisteren bevestigd: de zondag op Werchter treden ze op.
Leuk. Zoon Jip vindt ze minder leuk. Maar dan moet hij maar even lekker gaan chillen.
Of omdat zijn moeder het zo leuk vindt toch mee luisteren.
Ik ga vandaag eens even op zoek naar meer muziek van Rag'n'Bone Man.

zaterdag 18 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Shape of You


Deze foto is een samenvatting van het weekendje weg met mijn vriendin Kleine Tas. 
Wat hadden we het fijn vorige week, in het huisje bij zee. 
Vrijdagmiddag vertrokken we voor een weekendje bijkletsen en vooral niks hoeven. 
 Alle boodschappen hadden we meegesleept, zodat we ook daarvoor de deur niet meer uit hoefden.

Vrijdagavond maakten we spontaan een wandeling in de vers gevallen sneeuw. Heerlijk naar de duinen en naar het strand. Het was al donker, het was laat, maar omdat het door de volle maan en door de sneeuw toch erg licht was, hadden we niet echt het idee dat het eng of eenzaam was, zo in ons uppie op het strand. Na afloop maakten een vuurtje in de tuin. 

Zaterdagmorgen hadden we een loopje gepland staan. Ik had al in geen weken een normale afstand gelopen, dus ik had er eigenlijk een beetje een hard hoofd in. De loop begon een beetje rommelig met gedoe met haperende runkeeper, haperende muziek, storende telefoontjes en foto's die gemaakt moesten worden omdat het er zo mooi was. Maar toen de gang er eenmaal inzat ging het lekker. 
Thuisgekomen bleek dat we zomaar ineens meer dan 11 kilometer hadden weggetikt. Wat was ik trots op ons! Maar het allergaafste moment was toen er een enorm hert voor ons door de duinen heen sprong. Helaas... hiervan géén foto. Zo'n beessie gaat natuurlijk veel te snel. 

De rest van de zaterdag hebben we eigenlijk niets gedaan. Beetje tv gekeken, beetje zitten kletsen. Beetje koffie en thee geleut. Fijn hoor, niets hoeven. 

En je ziet het goed hoor, op de foto. Er staan flamingo's op. Die hebben we zondag gespot in de Grevelingen. Tussen Herkingen en Battenoord overwintert al een paar jaar een groepje flamingo's. Nou ja... ik zou het wel weten hoor, als ik flamingo was. Ik zou emigreren naar Spanje ofzo. Maar kennelijk hebben ze het hier erg naar hun zin. Zo gaaf om die beesten daar te zien!

De tijd ging veel te snel voorbij. We hebben het namelijk zo fijn samen, Kleine Tas en ik. We kunnen over alles praten. En er is zoveel te bepraten. 
Het weekend voor volgend jaar staat alweer vast en als we tussendoor nog een keer zin hebben... dan gaan we gewoon weer. 

In de zwijmel vandaag het nummer Shape of You van Ed Sheeran. 
Omdat naast alle mooie herinneringen die we dit weekend maakten, dit nummer voor altijd bij dit weekend hoort. 

Bedankt Kleine Tas, voor je trouwe vriendschap. Het is zo fijn om zo'n lieve vriendin te hebben.




vrijdag 10 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: 7 seconds

Een paar weken geleden kreeg ik ineens een berichtje van L. 
De man van L. was lang geleden een collega van mijn man. 
Samen met nog een andere collega raakten de mannen goed bevriend. 
Het bleek dat wij vrouwen het ook heel goed met elkaar konden vinden.
Met zijn zessen waren we algauw een hecht clubje.

Wat hebben we veel gelachen, bij de vele etentjes die we toen organiseerden, en bij de bedrijfsuitjes waar we altijd met elkaar naartoe gingen. 
Het klikte zo goed dat we met zijn zessen op wintersport gingen. 
Ik heb het over begin jaren '90. Mr.C. en ik woonden toen net samen. 
Kijk, hoe gezellig we het een dikke 20 jaar geleden hadden. 
En vooral hoe jong we waren. 


Een dikke 20 jaar zijn er inmiddels voorbij. Eind jaren '90 hadden we voor het laatst contact. 
Althans. Met het ene stel zijn we altijd goed bevriend gebeleven, maar met L. en haar man is het contact verwaterd.
Ik heb nog vaak aan hun teruggedacht. De leuke herinneringen.
En rare flarden zijn blijven hangen. Dat we voor de 30e verjaardag van de man van L. een surpriseparty organiseerden, en dat we toen parika gingen koken voor in een gerecht (ja, gewoon in een pannetje water) en dat ik toen in mijn vingers sneed.
L. maakte toen ook een opmerking over dit liedje.
Ze was toen zwanger en ze merkte iets op over de zin: "and when the child is born, into this world".
En 20 jaar lang heb ik, als ik dit liedje hoorde, aan L. en haar man gedacht en me afgevraagd hoe het met hun zou zijn.




Youssou N'Dour - 7 Seconds ft. Neneh Cherry



L. zocht dus weer contact en we besloten dat het een goed idee was om weer eens met ons zessen te gaan eten. We hebben zo'n stikgezellige avond gehad. De verhalen van vroeger, bijpraten over wat er in 20 jaar in onze levens is gebeurd. En vooral het vertrouwde gevoel dat direct weer terug was. Zo bijzonder om te merken. We kwamen tot de conclusie dat we geen spat veranderd waren.
Dat we allemaal de menukaart niet meer konden lezen zonder leesbril wisten we mooi te omzeilen door het verrassingsmenu te vragen :-).

We eindigden de avond met de afspraak dat we er geen 20 jaar meer tussen laten zitten.
De volgende keer als we elkaar ontmoeten zoeken we weer een ronde tafel en gaan we dezelfde foto als hierboven weer maken. En dan mogen jullie de verschillen zoeken.